عصمت انبياء در سه مرحله ما براى اثبات اين موضوع ، عصمت را درباره انبياء از قرآن شريف اثبات نموده و سپس دربارهء ائمّه « عليهم السلام » به بحث مىپردازيم . امّا دربارهء پيمبران مىگوئيم كه عصمت مورد كلام در سه موضوع است . اوّل در موضوع تلقّى وحى يعنى قلب پيغمبر بايد طورى باشد كه در حال نزول وحى خطا نكند و وحى را همان‌طور كه وارد است به خود بگيرد ، و در تلقّى كم و زياد ننمايد ؛ و قلب پيغمبر ، وحى را در خود به صورت ديگر غير از حقيقت واقعيّهء خود جلوه ندهد . دوّم در موضوع تبليغ و رساندن وحى است ؛ يعنى پيغمبر همان‌طور كه وحى را گرفته است همان‌طور بايد برساند ، در اداء و رساندن نبايد دچار خطا و اشتباه گردد ؛ نبايد وحى را فراموش كند يا در اداء آن كم و زياد نموده غير از صورت واقعى خود آن را به امّت خود تبليغ نمايد . موضوع سوّم در موضوع معصيت و گناه است ، يعنى هر چه مخالف با مقام عبوديّت و منافى احترام و موجب هتك مقام مولى است نبايد از او سر زند ، چه راجع به گفتار باشد يا راجع به افعال ؛ و به‌طور كلّى اين سه مرحله را مىتوان به يك جمله اختصار نمود و آن وجود امريىاست از جانب خدا در انسان معصوم كه او را از خطا و گناه مصون دارد . و امّا خطا در غير اين سه موضوع ، مثل خطا در امور خارجيّه نظير اشتباهاتىكه انسان در حواسّ خود مىكند يا در ادراكات امور اعتباريّه و مانند خطا در امور تكوينيّه از نفع و ضرر و صلاح و فساد از محلّ نزاع و مورد گفتگوى شيعه و سنّى خارج است . امّا در آن سه مرحله از عصمت آياتى از قرآن دلالت بر آن دارد مثل قوله تعالى : « كانَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ وَ أَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ وَ مَا اخْتَلَفَ فِيهِ إِلَّا الَّذِينَ أُوتُوهُ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَيِّناتُ بَغْياً بَيْنَهُمْ فَهَدَى اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا لِمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ مِنَ الْحَقِّ بِإِذْنِهِ وَ اللَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ » « 1 »

--> ( 1 ) سوره البقرة : 2 - آيه 213